Old blog but sadly still holds true to this day.
My mother always said that I was a late bloomer…what does that mean? Is that a good thing or a bad thing? Does that mean I always do things late? Or go through the different stages in life later than everybody else my age? Siguro nga…kasi napapansin ko ngayon lang ako gimik ng gimik, telepono ng telepono at internet ng internet. Samantalang lahat ng mga kaidad ko ay may kanya-kanya ng trabaho o sariling pamilya.
Saan nagdaan ang panahon? Nilibot ko ang aking paningin at puro mas bata na ang aking mga kasama. Nasaan na ang mga kabatch ko? Habang ang mga kabatch ko ay abalang-abala sa pamomroblema kung paano babayaran ang mga iba’t-ibang gastusin, ako ay naglalakwatsa. Marahil maiisip mo na ang swerte ko dahil hindi ko pinoproblema ang pambayad sa kuryente, tubig, cable, telepono etc…ngunit hindi yun ang pakiramdam ko.
The pressure to do something great with my life is getting heavier and heavier by the day. I feel that expectations are getting higher and higher. Nakakainggit yung mga tao na maaga pa lang ay alam na nila kung ano gusto nilang gawin sa buhay nila. Nung mga panahon kaya na iniisip nila kung ano gagawin nila sa buhay nila ako ba ay naktunganga lamang? Nakakahiya rin na hanggang ngayon ay umaasa parin ako sa aking mga magulang. Buti pa yung iba kong kaibigan na mas bata pa sa akin ay may trabaho na.
Kaya siguro hinahagilap ko ang bawat maliliit na pagkakataon na makagimik kahit na puro mas bata sa akin ang kasama ko (inom tayo dyan!). Dahil alam ko, pagkagraduate ko sa pangalawang pagkakataon wala na talaga akong takas (scary!).
If you are not careful, life will pass you by. So stand up and wake up. Do something with your life. Marahil nga ako ay isang late bloomer dahil hanggang ngayon pakiramdam ko ay hindi ako makasabay sa agos ng buhay.
